Nawigacja strony
Myśl dnia - Maryja
Słowo Życia
“Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie" (Mt 22, 9) Przypowieść, którą przytacza nam Ewangelista o królu wyprawiającym ucztę weselną ukazuje nam prawdę o uniwersalności zbawienia. Wyłaniają sie z niej również dwa istotne elementy: odrzucenie zaproszenia oraz tajemniczy strój weselny.
Słowo Życia - październik 2026

“Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie" (Mt 22, 9)
Przypowieść, którą przytacza nam Ewangelista o królu wyprawiającym ucztę weselną ukazuje nam prawdę o uniwersalności zbawienia. Wyłaniają sie z niej również dwa istotne elementy: odrzucenie zaproszenia oraz tajemniczy strój weselny.
W sensie historycznym przypowieść opisuje historię zbawienia. Król wyprawia ucztę dla Syna, która symbolizuje radość królestwa niebieskiego i Kościoła. Pierwsi zaproszeni to symbol narodu wybranego oraz jego przywódcy. Bóg wielokrotnie posyłał do nich proroków (sługi), ale zaproszenie zostało zlekceważone z powodu przyziemnych spraw (pole, kupiectwo) lub spotkało się z agresją. Nowe zaproszenie ma charakter powszechny. Obejmuje pogan, grzeszników, "złych i dobrych" – czyli każdego z nas.
Zaskakująca jest reakcja króla nakazujacego wyrzucić człowieka, który wszedł z ulicy i nie miał odpowiedniego stroju. W realiach starożytnego Bliskiego Wschodu to sam gospodarz często zapewniał gościom szaty wejściowe. Odmowa ich założenia była wyrazem najwyższej pogardy wobec króla. Strój oznacza tu łaskę, nawrócenie i gotowość serca, bez których nie można uczestniczyć w życiu z Bogiem.
Wejście do Kościoła (przyjęcie zaproszenia) jest darmowym darem Boga. Jednak samo bycie w Kościele nie gwarantuje zbawienia, jeśli człowiek nie zmienia swojego życia i nie współpracuje z łaską. "Wielu jest powołanych, lecz mało wybranych". Powołani są wszyscy ludzie na świecie – Bóg nikogo nie wyklucza. Wybranymi stają się jednak ci, którzy na to wezwanie odpowiadają z wiarą, miłością i gotowością do wewnętrznej przemiany.
Spójrzmy jeszcze na ten tekst oczyma Ojców Kościoła:
Św. Hieronim zwracał uwagę na starożytny zwyczaj bliskowschodni. Podkreślał, że nikt nie mógł tłumaczyć się odrzuceniem zaproszenia z powodu ubóstwa. Skoro król zapraszjąc gości sam zapewniał im odpowiednie szaty wejściowe to ich brak był świadomym aktem lekceważenia gospodarza. W sensie duchowym szata to czystość życia po chrzcie świętym.
Św. Jan Chryzostom zauważał, że zaproszenie na wesele jest darmowe, ale pozostanie na nim wymaga wysiłku. Bóg nie wymaga od nas rzeczy niemożliwych – szata jest dostępna dla każdego, kto porzuca dawne złe nawyki i przyobleka się w Chrystusa.
Św. Augustyn z Hippony poświęcił tej przypowieści słynne kazanie (Kazanie 95). Zadał w nim kluczowe pytanie: skoro król kazał sprowadzić z ulic „złych i dobrych”, to dlaczego wini człowieka za brak odpowiedniego stroju? Augustyn dowodzi, że strojem tym nie jest sam chrzest ani wyznanie wiary. Człowiek bez stroju wszedł przecież na ucztę (do Kościoła). Miał wiarę, skoro przyszedł. Nie są to też same sakramenty ani posty. Według Augustyna szatą weselną jest miłość wypływająca z czystego serca (caritas). Augustyn pisał: „Szukajcie szaty weselnej... O jakież ubranie chodzi? Apostoł Paweł uczy: celem nakazu jest miłość z czystego serca, dobrego sumienia i wiary nieobłudnej”.
Możemy być w Kościele, przyjmować sakramenty i głosić wiarę, ale jeśli nie mamy w sobie autentycznej miłości do Boga i bliźniego, jesteśmy na uczcie „nadzy” i zostaniemy z niej wyrzuceni.
Prośmy Dobrego Boga, aby uzdalniał nas do stawania przed Nim w prawdzie; abyśmy z pokorą umieli przyjąć weselną szatę, którą On nam podaje; abyśmy swoim życiem świadczyli o Jego miłości i z troską przyprowadzali do Niego tych, do których nas posyła.
S. Bernadetta
