Italiano
Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

To ostatnia „porcja” rozważań na tle myśli św. Kaspra. Dobrze, że można do nich sięgać nie...

List do MPJ! - październik 2018

List do MPJ! - październik 2018

Mój Drogi/moja Droga!                                                       ...

Słowo Życia - październik 2018

Słowo Życia - październik 2018

Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną (Mk 10, 47)  Odchodzenie na bok połączone z wołaniem...

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Kolejnych kilka myśli od św. Kaspra i nie tylko. Z zaproszeniem, by nie tylko (prze)czytać, ale...

Słowo Życia - wrzesień 2018

Słowo Życia - wrzesień 2018

     „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29) Jeżeli ktoś zadaje nam pytanie, to zazwyczaj chce...

Dziękujmy za Maryję

Dziękujmy za Maryję

"Maryja, Pani o pięknym Sercu, delikatna jak lilia, cudna jak blask księżyca, jak...

  • Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

    Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

  • List do MPJ! - październik 2018

    List do MPJ! - październik 2018

  • Słowo Życia - październik 2018

    Słowo Życia - październik 2018

  • Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

    Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

  • Słowo Życia - wrzesień 2018

    Słowo Życia - wrzesień 2018

  • Dziękujmy za Maryję

    Dziękujmy za Maryję

Myśl dnia

"Doskonałość polega nie na dokonywaniu wielkich rzeczy, lecz na dokładnym wypełnianiu Woli Bożej." Św. Kasper del Bufalo

Słowo Życia

 Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną    (Mk 10, 47)

Odchodzenie na bok połączone z wołaniem serca ku Jezusowi, powodują, że znajdziemy się we właściwym miejscu w naszym życiu. Podobnie jak Bartymeusz, który początkowo jest niejako blisko Jezusa, ale dopiero przez autentyczne spotkanie z Nim podąża drogą, przy której wcześniej tylko siedział.

 

Czytaj więcej...

Czytania

  • Czytania na środę, 17 października 2018

    Środa XXVIII tygodnia okresu zwykłego - wspomnienie obowiązkowe świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

    (Ga 5, 18-25)

    Bracia: Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu. Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary,...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

październik 2018
N P W Ś C Pt S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Słowo Życia - listopad 2017

pobrane%201.jpg

Słowo Życia na listopad

Czuwajcie więc,

bo nie znacie dnia ani godziny

Mt 25,13

 Jezus właśnie wyszedł ze świątyni. Uczniowie z dumą zwracają Jego uwagę na wspaniałość i piękno budowli. A Jezus: Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był

zwalony (por. Mt 24, 2). Następnie idzie na Górę Oliwną, gdzie, spoglądając na panoramę Jerozolimy, zaczyna mówić o zniszczeniu miasta i o końcu świata.

         Jak nadejdzie koniec świata? —pytają uczniowie — i kiedy przyjdzie? Jest to pytanie, jakie zadają sobie również następne pokolenia chrześcijan. Pytanie, jakie stawia sobie każda istota ludzka. Przyszłość bowiem jest nieznana i często budzi lęk. Także dzisiaj ludzie pytają wróżbitów i szukają w horoskopach odpowiedzi, jaka będzie przyszłość i co się wydarzy...

 

         Odpowiedź Jezusa jest jasna: koniec świata zbiegnie się z Jego przyjściem. On, Pan historii, powróci. On jest świetlistym punktem naszej przyszłości.

         Kiedy nadejdzie to spotkanie? Nikt tego nie wie. Może nadejść w każdej chwili. Nasze życie bowiem jest w Jego rękach. On nam je podarował i może je niespodziewanie zabrać, bez uprzedzenia. Jednak nas ostrzega: będziecie gotowi na to spotkanie, jeśli będziecie czuwać.

         Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

         W tych słowach Jezus przede wszystkim przypomina nam, że On przyjdzie. Nasze życie na ziemi zakończy się. Zacznie się życie nowe, które nie będzie miało końca. Dzisiaj nikt nie chce mówić o śmierci... Czasem robi się wszystko, aby się rozerwać, zatapiając się wyłącznie w codziennych sprawach aż do zapomnienia o Tym, który dał nam życie i który zażąda go od nas, gdy będzie chciał wprowadzić nas do pełni życia, do komunii ze Swym Ojcem, do Nieba.

         Czy będziemy gotowi, aby Go spotkać? Czy będziemy mieli zapalone lampy, jak panny roztropne, czekające na Oblubieńca, a więc czy będziemy trwali w miłości? Może nasza lampa będzie zgaszona, ponieważ jesteśmy zajęci tyloma sprawami do zrobienia, przelotnymi radościami, troską o posiadane dobra materialne, że zapomnieliśmy o jednej rzeczy koniecznej, o miłości?

         Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

         Lecz jak mamy czuwać? Oczywiście, wiemy, że dobrze czuwa ten, kto miłuje. Wie o tym małżonka, czekająca na męża, który wraca późno z pracy lub jest w dalekiej podróży. Wie o tym mama, drżąca o syna, który jeszcze nie powrócił do domu. Wie o tym zakochany, który nie może się doczekać godziny spotkania z ukochaną. Kto kocha, umie czekać, nawet gdy ten oczekiwany się spóźnia.

         Czeka się na Jezusa, jeżeli się Go miłuje i gorąco pragnie spotkania z Nim.

         Czeka się na Niego przez konkretną miłość, na przykład służąc komuś, kto jest w pobliżu lub angażując się w tworzenie bardziej sprawiedliwego społeczeństwa. Sam Jezus zachęca nas do takiego życia w przypowieści o słudze wiernym, który czekając powrotu pana, troszczy się o domowników i o sprawy jego domu. To samo przekazuje w przypowieści o sługach, którzy w oczekiwaniu na powrót pana starają się dla niego o większy zysk z otrzymanych talentów.

         Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

         Właśnie dlatego, że nie znamy dnia ani godziny Jego przyjścia, możemy łatwiej skupić się na dniu, który został nam dany, na troskach, które niesie, na chwili obecnej, którą Opatrzność daje nam przeżyć.

         Kiedyś, spontanicznie zwróciłam się do Boga słowami modlitwy, którą chciałabym teraz przypomnieć:

 

Jezu,

pozwól mi mówić zawsze,

jakby to było ostatnie słowo,

które mówię.

 

Pozwól mi czynić zawsze,

jakby to była ostatnia czynność,

którą spełniam.

 

Pozwól mi cierpieć zawsze,

jakby to było ostatnie cierpienie,

które mogę Ci ofiarować.

 

Pozwól mi modlić się zawsze,

jakby to była ostatnia możliwość,

którą mam tu na ziemi,

aby z Tobą rozmawiać.

 

Chiara Lubich , Nowe Miasto 6/2011