List do MPJ!

Mój Drogi/moja Droga!

Dawno nie zaglądaliśmy do Madzi, zróbmy to dzisiaj.

Dziewczynka właśnie szykuje się do kościoła. Całą rodziną będą świętować 50-tą rocznicę ślubu cioci Jadzi i wujka Tomka, najpierw w kościele będzie uroczysta Msza Święta, a później pojadą na obiad do restauracji w lesie. Madzia bardzo przeżywa, cieszy się i zastanawia nad różnymi sprawami. Poważnymi bardzo, więc co chwilę zadaje pytania mamie.

- Mamo, jak myślisz, jak się czują ciocia i wujek? A właściwie - jak oni się poznali? Jak to było?
- Z tego, co opowiadała mi moja mama a twoja babcia, która - jak wiesz - jest siostrą cioci Jadzi, ciocia i wujek pracowali w jednej szkole. To znaczy wujek już tam pracował, uczył chemii, kiedy przyszła nowa nauczycielka matematyki. Była bardzo ładna i zaraz wpadła w oko wujkowi. On był przystojny i zawsze bardzo uprzejmy, co z kolei zauważyła ciocia. Przyglądali się sobie w szkole, na wycieczkach, na które jeździli z uczniami i coraz lepiej się poznawali. Ciocia okazała się bardzo spokojną, ale radosną, pełną pokoju osobą, a wujek znał się nie tylko na chemii i był zawsze gotowy do pomocy, można było na niego liczyć.
- I postanowili wziąć ślub?
- Tak. Najpierw jednak dużo ze sobą rozmawiali, na wszystkie możliwe tematy, i widzieli, że myślą podobnie. I mieli wspólną pasję - lubili góry. Wybrali się któregoś razu w Bieszczady i tam wujek poprosił ciocię o rękę, a ona zgodziła się być jego żoną.
- Mieli piękne wesele?
- Bardzo, choć bogaci nie byli. Było skromnie, ale pięknie. Moja mama była świadkiem swojej siostry i opowiadała, że na ich ślubie bardzo się wzruszała. Byli szczęśliwi i to było widać.
- I tyle lat minęło... Więcej, niż ty, mamusiu, masz.
- To prawda - uśmiechnęła się mama.
- Pamiętasz wasz ślub i wesele?
- Oczywiście, pokazywałam ci przecież zdjęcia.
- Pięknie wyglądaliście.
- I byliśmy bardzo szczęśliwi. I jesteśmy dalej. Uroczystość cioci i wujka przypomniała mi o wszystkich naszych wspólnych latach, choć jest ich dopiero 15...
- Jakie to były lata?
- Bywało różnie, ale obiecaliśmy sobie z tatą, że wszystkie trudne sytuacje będziemy rozwiązywać razem, że będziemy razem się modlić każdego dnia i troszczyć się o to, by Pan Bóg był w naszym życiu najważniejszy.
- Ważniejszy od Kacpra, Maćka i ode mnie?
- Wy jesteście naszym skarbem, podarunkiem Pana Boga, o który troszczymy się że wszystkich sił i z całą naszą miłością. Chcemy waszego prawdziwego szczęścia, abyście wyrośli na dobrych, uczciwych, pracowitych i zaradnych ludzi, byście byli dobrzy dla innych, by można było na was polegać. I by Pan Bóg był dla was zawsze najważniejszy.
- Dlaczego On ma być dla nas najważniejszy?
- Dlatego - w drzwiach pojawił się tato - że wtedy wszystkie kłopoty i trudności można pokonać, dlatego, że wtedy ma się siły być dla innych dobrym i naprawdę kochać, tak, jak On kocha. Kiedy Go słuchamy, kochamy i ufamy Mu, On pomaga nam żyć pięknie, w szacunku, zgodzie i wzajemnej miłości.
- Rozumiem. A kiedy widzę, jak pięknie do siebie mówicie, jacy jesteście dla siebie dobrzy, jak się uśmiechacie i pomagacie sobie, czuję się szczęśliwa.
- To prawda, miłość między rodzicami jest błogosławieństwem dla dzieci - powiedział tata.
- Takiej miłości uczyliśmy się od naszych rodziców. I uczyliśmy się od nich, że problemy są do rozwiązania a trudności do pokonania. Że bardzo ważne jest używanie tych znanych słów: dziękuję, przepraszam i proszę. Że wspólny czas przy stole i wspólne wycieczki, rozmowy, zabawy są bezcenne. Że każdy ma prawo do szacunku, swoich pasji i tajemnic, które nikomu nie szkodzą, a budują silne więzi
- A wy mieliście kłopoty i trudności? - zdziwiła się Madzia.
- Tak, na przykład wtedy, kiedy tato stracił pracę, a twój starszy brat bardzo chorował. Znaleźli się jednak ludzie, których Pan Bóg postawił na naszej drodze i wszystko dobrze się skończyło - uśmiechnęła się mama, a tato przytuli ją i ucałował w policzek.
- Bożą mocą i z Bożą pomocą wszystko jest możliwe - powiedział i zaraz dodał - teraz jednak musimy już naprawdę ruszać, bo spóźnimy się na Mszę.
Madzia pomyślała, że dzisiaj wieczorem bardzo podziękuje Panu Jezusowi za rodziców i poprosi Go, żeby ich miłość trwała tak długo, jak cioci Jadzi i wujka Tomka. Albo jeszcze dłużej.

Pozdrawiam serdecznie i życzę Bożej mocy i Bożej pomocy każdego dnia, by i nasze życie mogło być piękne, także wtedy, kiedy nie jest łatwe.

s. Gertruda MSC