Chrystus ubogaca nas swym ubóstwem - czy to paradoks? Wielki Post 2014

 por. 2 Kor 8, 9

       Rozpoczął się liturgiczny okres Wielkiego Postu. Ojciec święty Franciszek w swym Orędziu wzywa nas, abyśmy pozwolili ubogacić się ubóstwem Chrystusa.

Może w naszych uszach zabrzmieć to paradoksalnie: w jaki sposób Bóg może ubogacić nas ubóstwem? Na tę kwestię zwraca uwagę Pasterz naszego Kościoła.

 „Jezus stał się ubogi nie dla ubóstwa samego w sobie, ale – jak pisze św. Paweł – po to, „aby was ubóstwem swoim ubogacić”. To nie jest gra słów czy tylko efektowna figura retoryczna! Przeciwnie, to synteza Bożej logiki, logiki miłości, logiki Wcielenia i Krzyża. Bóg nie chciał, by zbawienie spadło na nas z wysoka, niczym jałmużna udzielona przez litościwego filantropa, który dzieli się czymś, co mu zbywa. Nie taka jest miłość Chrystusa! (…).

Czym zatem jest ubóstwo, którym Jezus nas wyzwala i ubogaca? Jest nim właśnie sposób, w jaki Jezus nas kocha, w jaki staje się naszym bliźnim, niczym Dobry Samarytanin, który pochyla się nad półżywym człowiekiem, porzuconym na skraju drogi (por. Łk 10,25 nn).

Tym, co daje nam prawdziwą wolność, prawdziwe zbawienie i prawdziwe szczęście, jest Jego miłość współczująca, tkliwa i współuczestnicząca. Chrystus ubogaca nas swoim ubóstwem przez to, że staje się ciałem, bierze na siebie nasze słabości, nasze grzechy, udzielając nam nieskończonego miłosierdzia Bożego.

Ubóstwo Chrystusa jest Jego największym bogactwem: Jezus jest bogaty swoim bezgranicznym zaufaniem do Boga Ojca, swoim bezustannym zawierzeniem Ojcu, bo zawsze szuka tylko Jego woli i Jego chwały. Jest bogaty niczym dziecko, które czuje się kochane, samo kocha swoich rodziców i ani na chwilę nie wątpi w ich miłość i czułość. Bogactwo Jezusa polega na tym, że jest Synem."

Ojciec święty zachęca nas Chrześcijan, byśmy szli śladami Chrystusa, „drogą ubóstwa”. Zwraca naszą uwagę, iż może nam się wydawać, że w dzisiejszych czasach światu potrzeba bogactwa i środków materialnych. Podkreśla, że „(…) w każdym czasie i miejscu Bóg nadal zbawia ludzi i świat poprzez ubóstwo Chrystusa, bo On staje się ubogi w sakramentach, w Słowie i w swoim Kościele, który jest ludem ubogich.

Bogactwo Boga nie może się udzielać poprzez nasze bogactwo, ale zawsze i wyłącznie poprzez nasze ubóstwo, osobiste i wspólnotowe, czerpiące moc z Ducha Chrystusa.

Na wzór naszego Nauczyciela jesteśmy jako chrześcijanie powołani do tego, aby dostrzegać różne rodzaje nędzy trapiącej naszych braci, dotykać ich dłonią, brać je na swoje barki i starać się je łagodzić przez konkretne działania."

Papież zachęca, abyśmy zauważyli i wyszli naprzeciw nędzy, która ma trzy oblicza. Nędzy materialnej, czyli tej, „którą potocznie nazywa się biedą, i która dotyka osoby żyjące w warunkach niegodnych ludzkich istot, pozbawionych podstawowych praw i dóbr pierwszej potrzeby, takich jak żywność, woda, higiena, praca, szanse na rozwój i postęp kulturowy”.

Nędzy moralnej, która czyni człowieka niewolnikiem nałogu i grzechu. I ostatecznie nędzy duchowej, która koncentruje się na całkowitym oddaleniu od Boga, na uznaniu Go za niepotrzebnego i dalekiego.

W tym właśnie miejscu Papież przypomina nam o tym, że zostaliśmy wezwani przez Chrystusa do głoszenia Dobrej Nowiny. Mówi: „Ewangelia to prawdziwe lekarstwo na nędzę duchową: zadaniem chrześcijanina jest głosić we wszystkich środowiskach wyzwalające orędzie o tym, że popełnione zło może zostać wybaczone, że Bóg jest większy od naszego grzechu i kocha nas za darmo i zawsze, że zostaliśmy stworzeni dla komunii i dla życia wiecznego. Bóg wzywa nas, byśmy byli radosnymi głosicielami tej nowiny o miłosierdziu i nadziei! (…).”.

Kończąc swoje orędzie, Ojciec święty przypomina, że Wielki Post to czas ogołocenia. Mówi: „(…) dobrze nam zrobi, jeśli się zastanowimy, czego możemy się pozbawić, aby pomóc innym i wzbogacić ich naszym ubóstwem. Nie zapominajmy, że prawdziwe ubóstwo boli: ogołocenie byłoby bezwartościowe, gdyby nie miało wymiaru pokutnego (…)”.

Papież  Franciszek zapewnia nas o swojej modlitwie i prosi o nią.

„Duch Święty, dzięki któremu jesteśmy „jakby ubodzy, a jednak wzbogacający wielu, jako ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko” (2 Kor 6,10), niech utwierdza nas w tych postanowieniach, niech umacnia w nas wrażliwość na ludzką nędzę i poczucie odpowiedzialności, abyśmy stawali się miłosierni i spełniali czyny miłosierdzia. W tej intencji będę się modlił, aby każdy wierzący i każda społeczność kościelna mogli owocnie przeżyć czas Wielkiego Postu, proszę was też o modlitwę za mnie. Niech Chrystus wam błogosławi, a Matka Boża ma was w swojej opiece”.

Na podstawie "Orędzia Ojca świętego Franciszka na Wielki Post 2014 roku", Libreria Editrice Vaticana. Czytaj tekst w całości