Czarną Białostocką z Miasteczkiem dzieli ok. 300 km odległości, a łączy osoba Uli Jeromin. Kiedy zaczęła się choroba, tato prosił o modlitwę w jej intencji, później śledziłyśmy jej historię drogą internetową, w naszej "Koronie Cierniowej" na stronie dla młodych znalazł się list-świadectwo Uli... I tak jakoś zaczęła się i toczy historia przyjaźni sięgającej poza grób.

Zostałyśmy zaproszone na niedzielę misyjną do Czarnej już w maju, ale najbliższym możliwym terminem okazał się dopiero 21.09., przyjechałyśmy (s. Gertruda, s. Maria Magdalena i ciocia Jadzia) już w sobotę wieczorem. Okazało się, że jest to rok i 2 dni od śmierci Uli oraz rocznica jej pogrzebu. W maju nie wiedziałyśmy o tym... Odebrałyśmy niezaplanowaną zbieżność dat jako pozdrowienia od Uli i znak, że nie przypadkowo jedziemy do Czarnej! I myliłby się ten, kto oczekiwałby smutku i bólu, owszem, fizycznie Uli już nie ma, a jednak jest - ciągle obecna w życiu rodziny, ciągle żywa, pomagająca "tam z góry". Na jej grobie nieustannie świeże kwiaty, znicze, nawet balony z ciepłymi słowami i prośbami o wstawiennictwo, pisanymi przez młodzież.

Parafia Świętej Rodziny przyjęła nas bardzo serdecznie, a ksiądz proboszcz Jerzy Buzun otoczył ciepłą opieką. Spałyśmy u rodziny Uli, czując się jak część tej rodziny - od samego początku tak właśnie przyjęte.

Historia parafii jest ciekawa i sporo tam się dzieje, a świątynia już z wyglądu jest bliska - tabernakulum w kształcie kielicha, nad nim promienie okalające czerwoną jak krew lamkę wieczną. Krzyż otoczony "cierniami" - poroża znalezione w lesie za czasów powstawania świątyni stały się ciekawą ozdobą wnętrza 40-letniego kościoła.

Nie wiemy, co tam jeszcze Ula "zamierza" z góry, ale dobrze jest mieć takich przyjaciół.