Italiano
Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

To ostatnia „porcja” rozważań na tle myśli św. Kaspra. Dobrze, że można do nich sięgać nie...

List do MPJ! - październik 2018

List do MPJ! - październik 2018

Mój Drogi/moja Droga!                                                       ...

Słowo Życia - październik 2018

Słowo Życia - październik 2018

Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną (Mk 10, 47)  Odchodzenie na bok połączone z wołaniem...

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Kolejnych kilka myśli od św. Kaspra i nie tylko. Z zaproszeniem, by nie tylko (prze)czytać, ale...

Słowo Życia - wrzesień 2018

Słowo Życia - wrzesień 2018

     „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29) Jeżeli ktoś zadaje nam pytanie, to zazwyczaj chce...

Dziękujmy za Maryję

Dziękujmy za Maryję

"Maryja, Pani o pięknym Sercu, delikatna jak lilia, cudna jak blask księżyca, jak...

  • Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

    Spotkanie ze św. Kasprem - październik 2018

  • List do MPJ! - październik 2018

    List do MPJ! - październik 2018

  • Słowo Życia - październik 2018

    Słowo Życia - październik 2018

  • Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

    Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

  • Słowo Życia - wrzesień 2018

    Słowo Życia - wrzesień 2018

  • Dziękujmy za Maryję

    Dziękujmy za Maryję

Myśl dnia

"Doskonałość polega nie na dokonywaniu wielkich rzeczy, lecz na dokładnym wypełnianiu Woli Bożej." Św. Kasper del Bufalo

Słowo Życia

 Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną    (Mk 10, 47)

Odchodzenie na bok połączone z wołaniem serca ku Jezusowi, powodują, że znajdziemy się we właściwym miejscu w naszym życiu. Podobnie jak Bartymeusz, który początkowo jest niejako blisko Jezusa, ale dopiero przez autentyczne spotkanie z Nim podąża drogą, przy której wcześniej tylko siedział.

 

Czytaj więcej...

Czytania

  • Czytania na środę, 17 października 2018

    Środa XXVIII tygodnia okresu zwykłego - wspomnienie obowiązkowe świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

    (Ga 5, 18-25)

    Bracia: Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu. Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary,...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

październik 2018
N P W Ś C Pt S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Słowo Życia - grudzień 2017

IV-Ofiarowanie-Pana-Jezusa-w-wityni.jpg

 

Przynieśli Je do Jerozolimy,

aby Je przedstawić Panu

Łk 2, 22

 

Przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu — w tych słowach zawiera się tajemnica ofiarowania. Czym jest ofiarowanie? Jaki jest sens ofiarowania? To, co najcenniejsze, najdroższe, najpiękniejsze, pragniemy zatrzymać, boimy się utraty.                                                     

  Maryja pokazuje, co należy uczynić z darem największym dla nas: przedstawić Panu.

Powierzyć Panu swój dar, mówić Mu o tym, co dla mnie najcenniejsze, co pragnę zatrzymać. Ofiarować Panu, to znaczy też mówić Mu o swoim lęku przed utratą. Kiedy do Boga przyniesiemy nasz dar i Jemu go ofiarujemy, wówczas będziemy spokojni, że nasz skarb jest w rękach Boga.

      Przynosić dar do świątyni, czyli Bogu samemu, trzeba także po to, aby Pan mógł mnie oczyszczać, aby mógł oczyszczać mój stosunek do daru, tym bardziej, gdy tym pięknym darem jest drugi człowiek. To, czego doświadczamy w relacji z człowiekiem — piękno przyjaźni i miłości — jest wielkim darem. Do takiego daru trzeba dojrzewać. Trzeba dorastać także do przyjęcia daru jak Symeon. Oczekiwanie, wyglądanie to właśnie dojrzewanie do spotkania.

      Popatrzmy jeszcze raz na Maryję przynoszącą do świątyni Dziecko — ofiarowuje Bogu człowieczeństwo Jezusa. Jest to przepiękny obraz ukazujący, co znaczy żyć ofiarowaniem. Nie ma piękniejszego daru, który możemy Bogu ofiarować jak swoje człowieczeństwo. Jeżeli oddamy je Bogu — nie tylko to, co jest w nim piękne, szlachetne, wielkie, ale także, a może przede wszystkim, to, co małe, słabe, okaleczone — wówczas Bóg dokona w nas przemiany. Ale najpierw musimy ofiarować. Przeistoczone może być tylko to, co zostało ofiarowane. Tak jak we Mszy świętej warunkiem przemiany jest naturalność materii, tak i w naszym życiu — im bardziej szczerzy będziemy przed Bogiem, tym piękniejsze będzie nasze ofiarowanie i tym głębsza przemiana.

 

Ks. Józef Pierzchalski SAC, Medytacje ze Świętym Łukaszem, Ząbki 2009, s. 54-55