Italiano
Skupienie dla dorosłych 22 wrzesień 2018

Skupienie dla dorosłych 22 wrzesień 2018

Serdecznie zapraszamy na Dzień Skupienia do Miasteczka Krwi Chrystusa. Nasze spotkanie...

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

Kolejnych kilka myśli od św. Kaspra i nie tylko. Z zaproszeniem, by nie tylko (prze)czytać, ale...

Słowo Życia - wrzesień 2018

Słowo Życia - wrzesień 2018

     „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29) Jeżeli ktoś zadaje nam pytanie, to zazwyczaj chce...

Dziękujmy za Maryję

Dziękujmy za Maryję

"Maryja, Pani o pięknym Sercu, delikatna jak lilia, cudna jak blask księżyca, jak...

Rekolekcje Rodzin 2018

Rekolekcje Rodzin 2018

Zobacz nasza galerię

Święto Dzieci 2018

Święto Dzieci 2018

Zobacz naszą galerię

  • Skupienie dla dorosłych 22 wrzesień 2018

    Skupienie dla dorosłych 22 wrzesień 2018

  • Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

    Spotkanie ze św. Kasprem - wrzesień 2018

  • Słowo Życia - wrzesień 2018

    Słowo Życia - wrzesień 2018

  • Dziękujmy za Maryję

    Dziękujmy za Maryję

  • Rekolekcje Rodzin 2018

    Rekolekcje Rodzin 2018

  • Święto Dzieci 2018

    Święto Dzieci 2018

Myśl dnia

"Szczególną pomoc otrzymujemy wtedy, gdy każde zadanie spełniamy tak doskonale, jakbyśmy nic innego nie mieli do wykonania." Św. Kasper del Bufalo

Słowo Życia

 

„A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mk 8,29)

Jeżeli ktoś zadaje nam pytanie, to zazwyczaj chce osiągnąć określony cel: uzupełnić swą wiedzę albo sprawdzić stan naszej. Czy jednak pytania Chrystusa: „Za kogo uważają Mnie ludzie?” i „A wy za kogo Mnie uważacie?”, do takich należą? Czyżby rzeczywiście stworzenie miało uzupełniać braki w wiedzy swego Stwórcy? 

Czytaj więcej...

Czytania

  • Czytania na piątek, 21 września 2018

    Piątek XXIV tygodnia okresu zwykłego - Święto świętego Mateusza, apostoła i ewangelisty

    (Ef 4, 1-7. 11-13)
    Bracia: Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

wrzesień 2018
N P W Ś C Pt S
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30

Słowo Życia - maj 2018

Duch%20wity%202.jpg

 

 Mając życie od Ducha, 

do Ducha się też stosujmy

(Ga 5,25)

 

Paweł poucza tych, którzy już otrzymali nowe życie w Duchu przez chrzest, aby według Ducha postępowali

(w. 16. 25). To On kieruje krokami człowieka, jest światłem i mocą na drodze życia.

Skoro tak - rodzi się pytanie - po co taka szczególna zachęta jak ta Pawłowa? Przecież człowiek „kocha, aby kochać”! Tyle, że temu pragnieniu, które Bóg umieścił w sercu człowieka, przeciwstawia się siła, którą Paweł nazywa biblijnie „ciałem”. To określenie wskazuje na słabość, niewystarczalność stworzenia, jego wrodzoną inklinację do czynienia zła. Krótko mówiąc: człowiek dąży do zaspokojenia własnego egoizmu, którego jest niewolnikiem (w. 16-17). I od tej tyranii uwalnia nie kto inny, ale właśnie Duch Święty, jednak nie czyni tego bez wyraźnej współpracy ze strony człowieka (w. 18).

                Paweł, co prawda delikatnie, ale bardzo stanowczo wyjaśnia Galatom zachowanie człowieka powodowane wyborami księcia ciała lub będące skutkiem działania Ducha Świętego. Wszystko to, co pochodzi   z ciała i zamyka dostęp do królestwa Bożego (w. 19-21) nazywa „uczynkami”, natomiast to, co jest wynikiem działania Ducha Świętego (w. 22-23), nazywa „owocem”. W ten sposób wyraźnie stwierdza, że ciało jest jałowe  i prowadzi do zatracenia człowieka. Natomiast Duch Święty, dzięki różnego rodzaju cnotom, przynosi owoc świętości, który dojrzewa w człowieku, scalając go wewnętrznie. Ten, kto w chrzcie zjednoczył się z paschalnym misterium Chrystusa, ten też ukrzyżował w Nim swoje ciało, aby żyć z Nim jak zmartwychwstały, będąc prowadzonym przez Jego Ducha (w. 24-25).

 

Przyjdź Duchu Święty!

Przyjdź w Twojej świeżej bryzie,

przyjdź i rozpal

w sercu Kościoła wiosenną miłość,

miłość pierwszej młodości,

pełną zachwytu i entuzjazmu,

miłość zdolną do pokonywania wszelkich przeszkód ludzkiego strachu,

gotową do przełamywania

wszystkich barier

krótkowzrocznej roztropności.

Obdarz Kościół

miłością do Boga i do ludzi,

zdolną do podniesienia żagli

i wypłynięcia na szerokie wody,

aby docierać do nieznanych brzegów, gdzie oczekuje się

na deszcze nowej pory.

 

Zstąp, Duchu Święty,

na Kościół,

a dotykając go świeżą bryzą,

uwolnij z jego serca powiew wolności.

Niech to da głos wszystkim narodom ziemi

i poprowadzi je

ku przyszłości prawdziwego pokoju i braterstwa.

 

G. Zevini – P. G. Cabra, Lectio divina na każdy dzień roku. Czas Wielkanocny,

Warszawa 2007, s. 590-591. 594